Nieuwe regelgeving vraagt om massale uitbreiding sorteer- en recyclingcapaciteit
De Europese Unie heeft op 29 april 2026 definitief goedgekeurd: vanaf 2030 moet minimaal 40% gerecycled materiaal in nieuwe kleding, textiel en schoenen zitten. Voor de Nederlandse textielrecyclingsector betekent dit een ongekende groeispurt – én een capaciteitsuitdaging.
Vanuit mijn ervaring in de sector weet ik dat deze verplichting geen papieren tijger is. Fabrikanten moeten via de Digital Product Passport (DPP) met QR-codes aantonen dat hun materiaal post-consumer gerecycled is. Geen uitzonderingen voor mkb-bedrijven, en boetes kunnen oplopen tot €100.000 per ton bij non-compliance.
Nederland loopt voorop dankzij het Textielakkoord 2.0, dat al 25% gerecycled gehalte stimuleert. Toch sorteren we weliswaar 85% van ons textielafval (180.000 ton jaarlijks), maar wordt slechts 15% hoogwaardig gerecycled. Dat gat moet dicht – snel.
De kansen zijn aanzienlijk. Het ministerie van IenW trekt €50 miljoen uit NextGenEU-fondsen voor AI-sorteerinstallaties zoals FiberSort in Amsterdam. Volgens Recycling Netwerk Benelux verwacht PwC een omzetstijging van 30% voor recyclers, goed voor zo’n 5.000 extra banen.
Maar er is werk aan de winkel. Nederland mist momenteel 20% sorteercapaciteit. Chemical recycling-piloten bij Brightloop in Rotterdam laten rendementen van 95% zien, maar de investeringen zijn fors: €200-500 per ton. Kleinere sorteerbedrijven dreigen afhankelijk te worden van Aziatische vezelleveranciers – een risico gezien het EU-exportverbod voor textielafval vanaf 2027.
In juni 2026 start de subsidieaanvraagronde voor sorteertech en vezelherwinning. Voor uitzendbureaus betekent dit concreet: klanten in textielverwerking zoeken nu al naar operators voor hoogwaardige sorteermachines en kwaliteitscontroleurs voor DPP-compliance.
Wie nu investeert in technologie en personeel positioneert zich als EU-marktleider. De race naar 2030 is begonnen – en Nederland heeft pole position.
