Technologie en klimaat domineren, sociale aspecten worden niet gemonitord
Terwijl Nederland €135 miljoen investeert in textielrecycling en de EU strengere regels oplegt, ontbreekt structurele aandacht voor arbeidsomstandigheden in de sector. Recente ontwikkelingen focussen vrijwel uitsluitend op technische innovatie en CO₂-reductie.
Als ervaren speler in deze markt valt me op: de recente berichtgeving rond de textielrecyclingsector laat een opvallend gat zien. De grote investeringen – zoals de Regeneration Hub One van Reju op Chemelot die jaarlijks het equivalent van 300 miljoen kledingstukken moet verwerken – worden breed uitgemeten. Terecht, want het markeert een doorbraak in polyesterrecycling.
Maar nergens treffen we concrete monitoring aan van arbeidsrechten of werkomstandigheden. Terwijl de sector kampt met personeelstekorten en stijgende kosten, blijven vragen over faire lonen, veiligheid en arbeidsvoorwaarden onbeantwoord. Overheidsberichten focussen op tonnages en CO₂-cijfers, niet op de mensen achter de machines.
Dit contrasteert met aanpalende sectoren. In de textielverzorging zien we wel discussie over personeelsproblematiek, maar ook daar blijven arbeidsrechten onderbelicht ten opzichte van technische eisen.
De productpaspoorten die vanaf 2027 verplicht worden, registreren materiaalstromen en milieudata. Sociale certificering ontbreekt. Voor uitzendbureaus die personeel leveren aan sorteer- en recyclingbedrijven betekent dit: geen sectorspecifieke richtlijnen, geen transparantie over ketenaansprakelijkheid.
De vraag is niet óf fashion brands verantwoordelijkheid dragen, maar waarom dit niet actief wordt getoetst nu de circulaire keten zich professionaliseer.
Wie nu investeert in textielrecycling, doet er verstandig aan sociale criteria vanaf dag één mee te nemen – voordat regelgeving u daartoe dwingt.
