Fabriek van 300.000 ton toont schaal die europa nodig heeft voor circulaire doelen
Hengyi Petrochemical investeert 687 miljoen yuan (circa €87 miljoen) in een grote chemische recyclingfabriek voor post-consumer textiel in Haining, China. De capaciteit van 300.000 ton per jaar gerecycled textielmateriaal illustreert de industriële schaal die nodig is om vezel-naar-vezel recycling winstgevend te maken – een benchmark voor Nederlandse circulaire ambities.
De fabriek zet gepatenteerde depolymerisatietechnologie in om textielafval af te breken tot hoogwaardige polyestervezels. Het bijzondere: Hengyi verwerkt ook de lastige cellulosefracties (katoen, viscose) uit gemengde textielstromen tot glucose, waardoor vast afval wordt vermeden en de businesscase sluit.
Dat is precies waar Nederland mee worstelt. Onze UPV-textielwet eist dat vanaf 2025 minimaal 50% van textiel wordt ingezameld en dat 25% vezel-naar-vezel wordt gerecycled. Maar zonder grootschalige chemische recyclers die gemengde stromen aankunnen, dreigen we afhankelijk te blijven van export of downcycling naar poetslappen.
De Textieltafel waarschuwt al dat essentiële schakels in de circulaire keten kunnen verdwijnen als de vraag naar Europees recyclaat niet wettelijk wordt geborgd. Hengyi laat zien dat de race om circulaire textielcapaciteit elders wél gaande is.
Hengyi bouwt bovendien een digitaal inzamelnetwerk dat online platforms koppelt aan fysieke sorteerinfra. Van consumer tot vezel: een end-to-end model dat aansluit bij wat de Nederlandse UPV-regelgeving beoogt, maar hier nog gefragmenteerd is over sociale ondernemingen, afvalbedrijven en recyclers.
De bouw duurt 15 maanden. Output: gerecycled polyester voor kleding plus 100.000 ton glucose per jaar uit textielcellulose – een dubbele valorisatie die de economie van gemengde stromen fundamenteel verbetert.
Voor Nederlandse textielrecyclers en beleidmakers is dit project een wake-up call: zonder vergelijkbare investeringen en vraaggaranties via ESPR of ecomodulatie riskeren we dat post-consumer textiel straks als grondstof richting Azië verdwijnt, inclusief de werkgelegenheid en innovatiekracht die daarbij horen.
