Duitse claim over recycling nog niet hard, nederlandse sector wacht op feiten
Er circuleert een bericht over een Duitse doorbraak in werkkledingrecycling, maar concrete details ontbreken. Voor de Nederlandse textielrecyclingsector is dat geen verrassing: werkkleding blijft een van de lastigste stromen om hoogwaardig te recyclen.
Als ondernemer in deze sector heb ik de afgelopen jaren tientallen ‘doorbraak’-claims voorbij zien komen. Zonder naam van een instituut, publicatie of technische specificaties is elke claim voorbarig. Wat we wél weten: werkkleding vormt een notoir lastige recyclingstroom.
De uitdaging zit hem in de complexe samenstelling. Werkkleding bestaat meestal uit polyester-katoen blends (65/35 of 60/40), vaak behandeld met vlamvertragende of vuil-afstotende finishes. Tel daarbij de vervuiling door olie, vet en metaaldeeltjes op, en je hebt een materiaalstroom die noch voor mechanische, noch voor chemische recycling ideaal is.
Toch is de potentie groot. Nederlandse bedrijven werken nu al nauw samen met Duitse partners in de textielketen. B2B-stromen zoals werkkleding zijn goed traceerbaar en komen in grotere, homogenere volumes beschikbaar dan post-consumer mode. Dat maakt ze interessant als testcase voor circulaire ketens.
Met de komende Uitgebreide Producentenverantwoordelijkheid (UPV) Textiel groeit de druk op bedrijven om alternativen voor verbranding aan te tonen. Een werkende recyclingroute voor werkkleding zou aantrekkelijk zijn voor industriële wasserijen, werkkledingverhuurders en inkopers die circulaire eisen moeten realiseren.
Maar zonder harde feiten over schaalniveau, vezelkwaliteit, kosten en certificering blijft het gissen. Ik houd social media berichten in de gaten, maar wacht op technische onderbouwing uit gerenommeerde instituten voordat ik dit als doorbraak presenteer aan mijn relaties.
Voor textielrecyclers en sorteerbedrijven in Nederland geldt: blijf alert op ontwikkelingen, maar investeer pas als de technologie bewezen is op demo-schaal en de businesscase klopt.
